Trzy: Cause our hearts are locked forever and our love will never die

Jest mi okropnie wstyd za to poniżej, przepraszam :(
_____

Marzec 2013

Sobota. Dzień wolny od studiów, kiedy to Klara miała zamiar odespać ostatnie wydarzenia, które nie dały jej czasu na spokojny sen do południa. Niemal co tydzień była przy Gregorze na zawodach, nie potrafiła mu tego odmówić. Teraz, gdy sezon się skończył, weekendy znów miały być spokojne, a tak jej się przynajmniej wydawało. Oczywiście była w błędzie.

Gregor zaszczycił ją swoją obecnością pod jej oknem o godzinie szóstej rano. Zbudził ją rzucając śnieżkami w okno, aby zaproponować jej (a raczej narzucić) wycieczkę do Innsbrucka. Po ciężkich próbach, w końcu udało mu się ją wyciągnąć z domu.

-Powinnam cię była odprawić, już wtedy kiedy przyniosłeś mi ten cholerny dowód – powiedziała, gdy siedzieli już w pociągu. O tej porze pojazd był właściwie pusty, oprócz nich, gdzieś w oddali siedział jeszcze jakiś krępy facet, wczytany w gazetę, prawdopodobnie nawet nieświadomy tego, że jedzie w pociągu z samym Gregorem Schlierenzauerem. - Nie wiem co mnie w ogóle skusiło żeby gdziekolwiek się z tobą pokazywać!

-A może to? - spojrzał na nią prezentując swój zalotny uśmiech. Dostał za to kuksańca w żebra, ale udało mu się w końcu nieco rozpromienić naburmuszoną twarz Klary. - A co cię skusiło do tego, aby pojechać ze mną o szóstej rano do Innsbrucka, mimo chęci wyspania się? Czyżby to był mój urok osobisty i nadprzyrodzony dar przekonywania?

-Bałam się, że naprawdę będziesz chciał wspinać się do mojego pokoju po rynnie...

-Bałaś się, że zrobię sobie krzywdę! - wypalił Schlierenzauer, za co Klara obdarzyła go wzrokiem mówiącym ironicznie: Tak, dokładnie to chciałam powiedzieć.

-Bałam się, że mój biedny tatuś będzie musiał to przez ciebie naprawiać! - fuknęła. - A zresztą, teraz żałuję. Mogłeś spaść razem z tą cholerną rynną, nie takie upadki przeżywałeś, a nuż przeszłaby ci ochota na wycieczki w środku nocy!

Gregor zareagował śmiechem na słowa ukochanej, po czym obdarzył ją delikatnym pocałunkiem w czoło.

Na stacji w Innsbrucku para wysiadła około siódmej, co spotkało się z kolejnym oburzeniem Klary.

-No i po co jechaliśmy tak wcześnie? Co ty tu chcesz robić o siódmej rano? - ziewnęła. - Wszystko tu jest na pewno jeszcze pozamykane

-Uśmiechnij się! - nakazał Gregor, zupełnie ignorując słowa dziewczyny. Wyciągnął z torby swój drogi aparat, nawet nie wiadomo kiedy i nim Klara zdążyła przejrzeć jego zamiary, jej zdjęcie widniało na jego małym ekraniku.

-Niech licho weźmie ciebie i ten twój aparat, Schlierenzauer! - fuknęła, lekko go popychając i delikatnie się zaśmiewając. - Pokaż to! - zbliżyła się do chłopaka, a ten na przekór jej, odwrócił się do niej plecami.

Położyła mu dłonie na ramionach i stając na palcach, zerknęła mu przez ramię, aby zobaczyć swoje zdjęcie z zaskoczenia, których Gregor na swoim aparacie miał całą masę. Roześmiała się perliście, widząc swoją twarz na fotografii. Jej zaspane oczy, z wściekłością wpatrywały się gdzieś w dal, a wargi miała lekko rozchylone jakby w momencie robienia zdjęcia chciała coś powiedzieć.

-Będziesz miał koszmary w nocy! - szturchnęła go jeszcze raz. - To co będziemy tutaj robić, panie kierowniku wycieczki?

-Jak już słusznie zauważyłaś, o tej porze jeszcze wszystko jest pozamykane, więc na razie pocykamy trochę fotek.

Blondynka wzniosła oczy ku niebu, a Gregor wykorzystując jej chwilową nieuwagę zrobił jej kolejne zdjęcie.

-Jesteś niereformowalny! Daj ten aparat, ty też musisz mieć jakieś zdjęcia. - wyciągnęła ręce, aby zabrać Schlierenzauerowi urządzenie, ale on w porę się odwrócił.

-Wolę fotografować, niż pozować, za to ty do pozowania nadajesz się idealnie!

-Wolę fotografować, niż pozować - Klara sparodiowała głos Gregora. - A co na fejsa wrzucisz?

-To jest bardzo ładne! - pokazał jej zdjęcie, zrobione przed chwilą.

-Twoje fanki nie będą zachwycone kiedy zaprezentujesz im coś takiego... - zaśmiała się. - Zaczają się gdzieś pod moim domem i będą czyhać kiedy w końcu z niego wyjdę, a wtedy...

-Ty okropna pesymistko! - pstryknął dziewczynę w nos. - Od razu przewidujesz najgorsze scenariusze...

Wycieczka szczegółowo zaplanowana przez Gregora, wbrew początkowemu sceptycyzmowi Klary była bardzo udana. Po obfotografowaniu najbardziej malowniczych miejsc, w najbliższej okolicy, wybrali się na śniadanie do jednej z nielicznych, otwartych tak wcześnie knajpek.

Cały dzień spędzili na spacerowaniu po górskich szlakach i zwiedzaniu najciekawszych innsbruckich atrakcji, szerokim łukiem omijając skocznię Bergiesel, gdyż Gregor zaznaczył, że ma to być ich dzień, bez skoków i innych zobowiązań, które zwykle na nich ciążą.

Wieczorem wybrali się do centrum miasta, gdzie odbywał się akurat jakiś festyn. Spacerowali wśród kolorowych namiotów, z przeróżnymi wymyślnymi gadżetami, które cieszyły oczy dzieci, w przeciwieństwie do portfeli ich rodziców.

-Chodźmy na strzelnicę! - zaproponowała Klara i pociągnęła Gregora za rękę. - Zagram o tego wielkiego misia! - poinformowała właściciela stoiska, kiedy już przy nim stanęli, po czym wręczyła mu pieniądze.

-Aby wygrać maskotkę musi pani trafić trzy razy – poinformował ją mężczyzna, wręczając jej do ręki wiatrówkę. - Ma pani na to pięć strzałów.

Blondynka chwyciła „broń” w ręce, opierając jej koniec na swoim ramieniu. Ustawiła ją nieco wyżej, niż wyznaczony na tarczy cel, gdyż wiedziała, że nabój nie porusza się po idealnej prostej i w końcowej fazie lotu, nieco schodzi w dół.

Gregor przyglądał się wszystkiemu z uśmiechem na twarzy. Klara przygryzła wargi, wysuwając lekko język, jakby w czymkolwiek jej to pomagało. Trafiła trzy razy i po chwili trzymała w rękach wielkiego, pluszowego misia.

-Dlaczego akurat ten? - spytał Schlierenzauer.

-Bo mi ciebie przypomina! - zaśmiała się, wciskając mu maskotkę w ręce.

-Też jestem taki uroczy?

-Też masz taki dumny uśmiech, jakbyś był pępkiem świata. - pokazała mu żartobliwie język i dźgnęła palcem w żebra.

Gregor razem z Klarą biegiem pokonali drogę dzielącą ich od dworca kolejowego. Śmiali się przy tym do rozpuku, gdyż widok Schlierenzauera wlokącego ze sobą wielką maskotkę, musiał być komiczny dla postronnych obserwatorów. Bawili się tak dobrze, że zupełnie stracili rachubę czasu, a za kilka minut z peronu miał odjechać ich pociąg.

Klara szybko pokonała dwanaście schodków, które dzieliły ich od peronu. i jedyne co zdążyła zobaczyć w ciemnościach, panujących poza zasięgiem mętnych lamp, to oddalający się, podświetlony napis „Fulpmes”, który zmieszczony był na tyle ostatniego tego dnia pociągu do tego właśnie miasta.

-Chyba będziemy musieli tu przenocować! - powiedział Gregor, kiedy w końcu dołączył do blondynki. Odstawił pluszaka na ziemię i wziął głęboki oddech.

-Na dworcu? - Klara spojrzała na niego z politowaniem, na co on zareagował gromkim śmiechem.

-Hm... Skoczek narciarski nocuje na dworcu kolejowym... - Gregor udał, że rozważa taką możliwość. - O czymś takim w mediach chyba jeszcze nie słyszeli, ale wolałbym żebyśmy się przespali w jakimś cieplejszym miejscu...

Tak też zrobili. Mieli dużo szczęścia, że w pobliżu było mnóstwo miejsc, w których mogli spędzić noc. Po uprzednim wyposażeniu się w najbardziej potrzebne rzeczy, takie jak mydło, czy ręczniki w jednym z całodobowych sklepów, udali się do niewielkiego hostelu, schowanego w cichej uliczce, z dala od miejskiego zgiełku.

-Pierwszy raz w swoim prawie dwudziestojednoletnim życiu nie wracam na noc do domu – zaśmiała się Klara, wychodząc z łazienki, ubrana w za dużą koszulkę, nabytą podczas wcześniejszych zakupów. - Moi rodzice już się bali, że mam jakieś zboczenie, czy coś, wiesz... niektóre dziewczyny, już w wieku piętnastu lat, uciekają gdzieś na całą noc.

-No to chyba musisz nadrobić te sześć lat, co? - Gregor położył rękę na jej talii, uśmiechając się na swój sposób i przyciągnął do siebie, po czym złożył pocałunek na jej ustach, w których czuć było miętową pastę do zębów. Odsunął się na moment by spojrzeć w jej niebieskie oczy, w których zapłonęła miłość i pożądanie. Tym razem to dziewczyna wpiła się w jego wargi, złapał ją za pośladki i uniósł do góry, a ona oplotła go nogami. Opadli na łóżko, kontynuując pocałunki. Gregor przejechał wargami po szyi dziewczyny, która wcześniej pozbawiła go jego koszulki. Nie pozostał jej dłużny. Oboje wiedzieli do czego to dąży, jednak żadne z nich nie chciało przerwać tej chwili.

_____
PORAŻKA! Rozważam na poważnie usunięcie tego bloga. Nie czuję tej historii, piszę ją z jakimś takim oporem, zupełnie jakbym to nie ja ją tworzyła... Żałuję, że w ogóle zdecydowałam się ją zacząć. Oczywiście świadomość, że jednak jest jakaś nieliczna grupka osób, które poświęcają swój czas, aby to przeczytać jest bardzo motywująca i chciałabym dla Was wymęczyć tu jeszcze ze dwa - trzy rozdziały i to dokończyć, ale kiedy się za to zabieram... szkoda gadać. Gapię się bezsensownie w monitor, ewentualnie piszę dwa zdania, które kompletnie nie mają sensu, kasuję je i zaczynam od nowa, a całość i tak wychodzi beznadziejnie. Podobno mam bardzo niskie mniemanie o sobie, ale i bez tego wiem, że to jest beznadziejne. Gdybym była bardziej samolubna ta historia już dawno zniknęłaby z blogosfery, ale nie umiem tak po prostu kliknąć "usuń bloga", nie informując Was o tym. Oczywiście rozpoczęłabym coś innego o tematyce skoków, kiedy tylko skończę historię o Alvaro i Dianie. Czekam na waszą SZCZERĄ opinię na ten temat. Powtarzam: szczerą! I uzasadnioną, najlepiej :)

PS Strzelnicę ukradłam mojej kochanej i niezawodnej przyjaciółce, która nie chce sobie założyć bloga, a szkoda, bo pisze bardzo ładnie :)