Jeden: You've got a hollow point smile

Ręka mi się trzęsie, ale publikuję...

Listopad 2012

Łóżko zasypane było różnymi przedmiotami. Jakieś papierki, telefon, książka i inne obiekty, które kobieta mogła nosić w swojej torebce. Nie było jednak wśród nich tej najważniejszej rzeczy – portfela. Klara była lekko zszokowana. Miała w nim zaledwie dziesięć euro, ale oprócz tego był tam jej dowód osobisty. Nie miała żadnych wątpliwości – musiał jej wypaść poprzedniego wieczora, w parku, podczas gdy szarpała się z tym zboczeńcem, który za wszelką cenę chciał się do niej dobrać. Wzdrygnęła się na samo wspomnienie tej sytuacji. Nie mogła uwierzyć w to jak wielkiego ma pecha. Przecież nosiła w torebce tyle różnych rzeczy, bez których mogłaby się obejść, a wypaść musiał akurat portfel z dowodem. Nie mogła już jednak nic na to poradzić. Będzie musiała to zgłosić i czekać. Może ktoś go odda i zatrzyma dla siebie tylko te dziesięć euro, którego ona nie potrzebowała do przeżycia.

Zgarnęła wszystkie swoje rzeczy z powrotem do torebki, po czym porzuciła ją na podłogę. W tym samym momencie w jej pokoju zjawił się Ben, jej młodszy o trzy lata brat.

-Cześć Klara. Wiesz, że jesteś moją najukochańszą siostrzyczką na świecie i nie zamieniłbym cię na nikogo innego, prawda?

Klara wywróciła teatralnie oczami, na jej twarzy zagościł jednak uśmiech.

-Czego tym razem? - spytała.

Ben przysiadł na łóżku obok niej.

-Bo wiesz... rodzice wracają z pracy dopiero w nocy, chciałbym zaprosić paru kumpli...

-Spoko. Przecież wiesz, że nie musisz mnie pytać o zgodę.

-Nie o to chodzi – westchnął. - Mogłabyś kupić nam jakieś piwo... nie jesteśmy już dziećmi...

-Chciałabym ci pomóc, ale niestety nic z tego.

-Klara! - powiedział niemal rozpaczliwym tonem. - Po jednym piwie! To nam przecież nie zaszkodzi!

-Tak – odparła. - Ale zgubiłam dowód, a bez niego nic mi nie sprzedają. Na oko wyglądam jakbym była twoją młodszą, a nie starszą siostrą.

To prawda. Klara mimo tego, że niedawno skończyła dwadzieścia lat, przy swoim bracie wygląda jak gimnazjalistka.

-Cholera... - mruknął. - To nie dobrze...

Każdy postronny obserwator pomyślałby w tym momencie, że Ben jest kochanym młodszym bratem i przejął się kłopotem siostry, jednak Klara wiedziała, że jej brat po prostu boi się co pomyślą jego koledzy kiedy poczęstuje ich soczkiem pomarańczowym.

Rozmowę przerwał im dzwonek do drzwi. Ben jako leniwy młodszy brat, nawet na niego nie zareagował, dlatego obowiązek otworzenia drzwi gościowi przypadł Klarze.

Dziewczyna niechętnie zwlokła się ze swojego łóżka i powędrowała na dół. Kiedy zobaczyła kto stoi przed jej domem, miała wrażenie iż się przewidziała. Można być totalnie zielonym, jeśli chodzi o sporty zimowe, ale najsłynniejszego mieszkańca Fulpmes, Gregora Schlierenzauera nie dało się nie znać.

-Cześć! - powiedział szeroko się uśmiechając.

Klara patrzała na niego zaskoczona. W jaki sposób znalazł się przed jej domem?

-Nie wiem czy mnie kojarzysz – mówił, a ten czarujący uśmieszek wciąż malował się na jego twarzy. - Wczoraj ci pomogłem, wiesz... - machał ręką w bliżej nieokreślonym kierunku, nie wiedząc jak opisać wydarzenie z wczorajszego wieczora. Klara jednak doskonale wiedziała o co mu chodzi. Kolejny szok. Do głowy by jej nie przyszło, że osobą, która jej pomogła mógł być sławny sportowiec. Jej przerażenie połączone z ciemnościami panującymi wczoraj w parku nie pozwalały jej na zidentyfikowanie twarzy wybawcy.

-Tak pamiętam – odparła. - Co w związku z tym? Podziękowałam przecież, nie wiem co więcej mogę zrobić, aby się odwdzięczyć.

Gregor roześmiał się i wyciągnął coś z kieszeni. Od razu rozpoznała swój granatowy portfel, którego przed chwilą bezskutecznie szukała w torebce.

-Przyniosłem ci twoją zgubę. - podał dziewczynie jej własność. - Nic nie zginęło, a otworzyłem go tylko po to, żeby sprawdzić czy znajdę w nim może twój adres. Znalazłem, więc pomyślałem, że wypadałoby go oddać.

-Dziękuję – powiedziała Klara. - Jeszcze raz.

Pożegnała się i już chciała zamykać drzwi kiedy...

-Zaczekaj!

Klara mimowolnie z powrotem otwarła drzwi trochę szerzej i spojrzała na niego pytająco. Gregor oparł się nonszalancko o framugę.

-Dwa razy uratowałem ci życie... a skoro tak bardzo chcesz się odwdzięczyć...

-Życie? -tym razem to Klara się roześmiała. - Co najwyżej cnotę, a zgubiony dowód to przecież nie koniec świata.

-Daj się zaprosić na kawę! - zignorował jej uwagę.

-Chyba zwariowałeś! - fuknęła. - A poza tym to od kiedy jesteśmy na „ty”, skoro nie raczyłeś mi się nawet przedstawić?

-Przepraszam - powiedział sztucznie poważnym tonem, nisko kłaniając się przed dziewczyną. Powoli traciła do niego cierpliwość. - Nazywam się Gregor. Czy nie zechciałaby pani wybrać się ze mną gdzieś, gdziekolwiek? - po raz kolejny kusicielsko się uśmiechając. Klara wprost nie mogła tego uśmiechu nie odwzajemnić.

-No dobrze – westchnęła. - Ale robię to dla świętego spokoju – zaznaczyła – nie dla ciebie. Zaczekaj chwilę.

Pobiegła z powrotem na górę, oznajmiła bratu, że wychodzi, zabrała torebkę i – założywszy płaszcz znów znalazła się przed drzwiami.

-No i nie musisz się wygłupiać – zaśmiała się. - Mów mi Klara.

Nie mogła uwierzyć w to, że tak łatwo się zgodziła. Początkowo żałowała, że tak spontanicznie podjęła decyzję. Czy chciała by widziano ją w miejscu publicznym w takim towarzystwie? Ją, zwykłą studentkę drugiego roku medycyny ze sławnym, rozchwytywanym sportowcem? Stres zniknął jednak tak szybko jak ona podjęła decyzję. Czuła się nadzwyczaj swobodnie w jego towarzystwie i chwilami miała wrażenie, iż pije kawę w towarzystwie kolegi ze studiów. Jedyne co ją krępowało to ten uśmiech.

Po powrocie do domu, chciała się zrelaksować czytając książkę, którą niedługo musiała zwrócić do biblioteki. Sięgnęła do torebki i... nie znalazła jej. Zaczęła szukać jej po pokoju, dosłownie obracając go do góry nogami.

-A tu co się stało? - spytał przerażony Ben, który nagle pojawił się w pomieszczeniu. - Huragan przeszedł?

-Tak – odparła. - Huragan Klara... Tam masz swoje piwo – powiedziała wskazując ręką w nieokreślone miejsce, nawet tam nie spoglądając.

-Znalazłaś dowód?

-Długa historia... - westchnęła siadając na swoim łóżku. - Bierz co twoje i zmykaj...

Kiedy młodszy brat opuścił pomieszczenie, usłyszała dźwięk swojego telefonu, który oznajmił, iż dostała wiadomość. Przerwała poszukiwania książki, aby ją odczytać.

Mam Twoją książkę, jeśli chcesz ją odzyskać to widzimy się jutro w tym samym miejscu o dziewiętnastej :)

-Ciekawy sposób na podryw... - westchnęła. Nawet nie zastanawiała się od kogo dostała tą wiadomość. Zastanowiła się tylko skąd Schlierenzauer ma jej numer i książkę. Odpowiedź pojawiła się w jej głowie niemal od razu. Musi sobie zapamiętać, że jutro nie może zostawić przy nim swojej torebki, kiedy będzie chciała wyjść do łazienki. Najchętniej olałaby tą wiadomość, ale nie chciała zawieść zaufania pani bibliotekarki.

I ten jego uśmiech... Starała się nie pokazywać, że działa na nią niemal tak jak na te tłumy podnieconych nastolatek, ale nie wiedziała jak długo będzie się jej to udawać.

________________________________

Mówcie co chcecie, ja wiem, że jest beznadziejnie :) Welli chyba najlepiej to skomentuje:

No dobrze, dobrze :) Jakbym tu dała pierwszą wersję tego rozdziału to po prostu zasnęłybyście przy czytaniu (o ile przy tym też nie zasnęłyście). Ogólnie miałam wielki problem z napisaniem tego, ale z pomocą przyszła mi moja jedyna, niezawodna przyjaciółka :P Teraz chyba będę cukrzyć do porzygu :) a potem dowiecie się co się stało, że na początku prologu Gregor jest nieszczęśliwy... Mam nadzieję, że taki kryzys jak przy pisaniu pierwszego rozdziału mnie już nie dopadnie... Trzymajcie kciuki :)